Στήν παλαίφατη Ἱερά Μονή τοῦ Μεγάλου Σωτῆρος, Μετοχίου τῆς Κυριάρχου Ἱ. Μονῆς τοῦ Ταξιάρχου μας Μιχαήλ τοῦ Πανορμίτου, σήμερα Σάββατο 17η Ἰανουαρίου 2026, ἑορτή τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, συμπροσευχομένου τοῦ Σεβ. Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Σύμης κ. Χρυσοστόμου, ὁ ἄγων τά ὀνομαστήριά του Θεοφιλ. Καθηγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Πανορμίτου, Ἐπίσκοπος Ροδοστόλου κ. Ἀντώνιος, χοροστάτησε τοῦ Ὄρθρου, εὐλόγησε τήν Ἀρτοκλασία καί τά Κόλλυβα τοῦ Ἁγίου καί ἱερούργησε τήν ἀναίμακτον Θεία Λατρεία, μέ συλλειτουργούς του τόν ὁμοίως ἑορτάζοντα π. Ἀντώνιον Μανιᾶ, Ἐφημέριον τῆς Ἐνορίας Εὐαγγελισμοῦ Θεοτόκου Σύμης, τόν π. Γεώργιον Κακακιόν, Ἐφημέριον τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Δημητρίου Σύμης καί τούς Διακόνους π. Παῦλον Τερεζάκη καί π. Νικόλαον Καρμανιῶλον, ἐνῶ συμπροσευχόμενοι παρέστησαν, ὁ Πρωτοπρ. π. Στέφανος Μακρῆς, Γεν. Ἀρχιερατικός μας Ἐπίτροπος καί ὁ Οἰκονόμος π. Χρῆστος Σταθόπουλος, Ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Πεδίου Σύμης. Ἔψαλλαν μελωδικότατα, ὁ Πρωτοψάλτης κ. Λάζαρος Κουμεντάκης καί οἱ Ἱεροψάλτες κ. Μερκούριος Γιανναρᾶς καί κ. Εὐάγγελος Λαγός.
Οἰκοδεσπότης τῆς λειτουργικῆς αὐτῆς συνάξεως, συγκαλῶν εἰς τήν πνευματική ταύτην εὐωχία, «ὁ ἀρχηγός τῶν ἀσκητῶν καί τῆς ἐρήμου τό μέγα κειμήλιον», ὁ Μέγας Ἀντώνιος, διά τόν Ὁποῖον ἡ Ἱ. Μονή σεμνυνομένη, ὕψωσε ἀρχῆθεν ταπεινό Παρεκκλήσιον στήν νοτιοανατολική γωνία τοῦ πρώτου ἐπιπέδου τῶν ὀρόφων της, ὡς καί ὁ Πανένδοξος τοῦ Χριστοῦ Νεομάρτυς Ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐν Ἰωαννίννοις ἀθλήσας, τοῦ Ὁποίου ἀπότμημα τοῦ Ἱεροῦ του Λειψάνου τεθησαύρισται ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ.
Κατά τήν ἀπόλυσιν, ὁ Θεοφιλέστατος ὁμίλησε γλαφυρῶς περί τῆς μεγάλης μορφῆς τοῦ πάτρωνός του Ἁγίου, τοῦ καί Καθηγητοῦ τῆς ἐρήμου ἐπονομαζομένου, διδάσκων πνευματικότατα μέ τό παράδειγμα τῆς ὁσιακῆς βιωτῆς ἐκείνου, τό πολυπληθές ἐκκλησίασμα. Τέλος ἐν συγκινήσει εὐχαρίστησε τόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο διά τήν ἔμπρακτον πρός αὐτόν πατρική ἀγάπη καί ἐμπιστοσύνη πού περιβάλλει τήν Μονή καί τόν ἴδιον, ἀναφερόμενος καί αὖθις στίς καταλυτικές του ἐνέργειες περί τῆς ἐκλογῆς του ὡς Βοηθοῦ του Ἐπισκόπου, εἰσηγήσει Αὐτοῦ καί εὐμενεῖ προτάσει τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἐκ τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου.
Ἀκολούθως ὁ Σεβασμιώτατος εὐχήθη τά δέοντα στόν ἑορτάζοντα Βοηθό Του Ἐπίσκοπον, ἀναφερόμενος στήν εὔορκη ὡς Κληρικοῦ πολυετῆ διακονία του, καθώς καί στό ὑγιές ἐκκλησιαστικό του φρόνημα, διά τῶν ὁποίων μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ταξιάρχου, ὑπηρετεῖ μέ αὐταπάρνηση, πλέον ὡς Ἐπίσκοπος, τήν ἀκριτική μας Ἱερά Μητρόπολη καί τήν ἱστορική Μονή τοῦ Πανορμίτου.
Μεταξύ τοῦ πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος, παρέστησαν ὁ Δήμαρχος Σύμης, κ. Ἐλευθέριος Παπακαλοδούκας, ὁ μέχρι τοῦδε Διοικητής Δ.Α.Ν. τῆς Σύμης κ. Χαράλαμπος Κατηφόρης, ἄρτι προαχθείς εἰς Ταξίαρχον, ὁ Διοικητής τοῦ 549 Τ.Ε. Σύμης Ἀνχης κ. Εὐάγγελος Καρσιώτης, ὁ Λιμενάρχης Σύμης κ. Σταῦρος Μακρῆς, ὡς καί ἐκπρόσωποι τῶν λοιπῶν τοπικῶν Ἀρχῶν, Φορέων καί Συλλόγων. Τέλος προσεφέρθησαν εἰς ὅλους καφές, ἑόρτια κεράσματα καί ἐν συνεχείᾳ παρετέθη εἰς τούς ἀνακαινισθέντας φιλοξένους χώρους τῆς Μονῆς ἑόρτιος Τράπεζα ἀγάπης.
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἐγεννήθη περὶ τὸ 251 μ. Χ. στὴν πόλη Κομὰ τῆς Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στὴ Μέμφιδα, ἀπὸ γονεῖς εὐλαβεῖς καὶ εὐπόρους. Ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ (284-305 μ. Χ.) καὶ Μαξιμιανοῦ (285-305 μ. Χ.) μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τοῦ εὐσεβοῦς αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου καὶ τῶν τέκνων του. Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ἦταν ὀλιγαρκὴς καὶ αὐτάρκης, πλήν ὅμως σὲ νεαρὰ ἡλικία περίπου 20 ἐτῶν, γνώρισε τήν ὀρφάνια καί ἀπό τούς δύο γονεῖς του. Ἕξι μῆνες μετὰ τὴν κοίμηση αὐτῶν, ἄκουσε στὴν Ἐκκλησία τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή τοῦ πλουσίου νεανίσκου, στὴν ὁποία ἀναφέρεται, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶπε στὸν πλούσιο νέο « πώλησον τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ δὸς πτωχοῖς ». Τόση μεγάλη ἐντύπωση προξένησε ἡ εὐαγγελικὴ αὐτὴ προτροπὴ στὴν ψυχὴ τοῦ Ἀντωνίου, ὥστε ἀμέσως διένειμε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς πτωχοὺς καὶ ἐνδεεῖς, ἀφοῦ ἐφύλαξε τὰ ἀπολύτως ἀναγκαία γιὰ τὴ συντήρηση αὐτοῦ καὶ τῆς μικρῆς του ἀδελφῆς, τὴν ὁποία ἐφρόντισε νὰ παραδώσει σὲ εὐσεῖς Χριστιανὲς ἐνάρετες νέες, βέβαιος ὅτι κοντά τους θὰ εἶναι ἀσφαλής.
Ἀπὸ τότε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἄρχισε νὰ ζεῖ ἀσκητικὸ βίο, ἐργαζόμενος ἀδιάκοπα καὶ ὑποβαλλόμενος σὲ αὐστηρὴ νηστεία, γιὰ νὰ κατανικήσει τοὺς πειρασμοὺς τῆς σάρκας, ἀγρυπνώντας ὁλόκληρη τήν νύχτα καὶ τρώγοντας ἐλάχιστα. Στὴ συνέχεια ἀπῆλθε σὲ τόπο ἔρημο καὶ μακρυνό, ὅπου ὑπῆρχαν μνήματα καί, ἀφοῦ εἰσῆλθε σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἔκλεισε τὴ θύρα. Ἡ τροφὴ του ἦταν ἐλάχιστη καὶ τοῦ τὴν πήγαινε σὲ καθορισμένες ἡμέρες ἕνας συνασκητής του. Ἐκεῖ ὑπερνίκησε, μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, νέους πειρασμούς. Ἀργότερα πῆγε στὰ ἐρείπια ἑνὸς φρουρίου καὶ ἐκατοίκησε σὲ σπήλαιο χωρὶς νὰ τὸν βλέπει κανένας καὶ χωρὶς νὰ δέχεται κανένα παρὰ μόνο ἕναν γνωστό του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔφερνε κάθε ἕξι μῆνες ψωμὶ γιὰ ὁλόκληρο τὸ ἑξάμηνο.
Μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια ἀσκήσεως καὶ ἀφοῦ ἔφθασε σὲ ὕψη πνευματικῆς τελειώσεως ἐμφανίσθηκε στὸν κόσμο καὶ τότε ἄρχισαν νὰ συρρέουν περὶ αὐτὸν πολλοὶ ποὺ τὸν ἐθαύμαζαν ὡς ἀσκητῆ καὶ θαυματουργό. Μαρτυρεῖται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἅγιος βρισκόταν ἀκόμη ἐν ζωῇ, ἔβλεπε τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου καί ἀναλόγως ἀγγέλους ἤ καὶ δαίμονες ποὺ τὶς ὁδηγοῦσαν, γεγονὸς πολὺ θαυμαστό, ἀφοῦ μία τέτοια δυνατότητα εἶναι γνώρισμα μόνο νοερᾶς καὶ ἀσώματης φύσεως.
Τὸ ἔτος 311 μ. Χ., κατὰ τὸ διωγμὸ τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμίνου (307-313 μ. Χ.), κατῆλθε στὴν Ἀλεξάνδρεια, γιὰ νὰ ἐνθαρρύνει καὶ νὰ βοηθήσει τοὺς πιστούς, τοὺς Ὁμολογητὲς καὶ τοὺς Μάρτυρες. Ὅταν ἔπαυσε ὁ διωγμός, ὁ Ὅσιος ἐπανῆλθε στὴν ἔρημο, ἀλλ' ἐπειδὴ αἰσθανόταν ἐνοχλημένος ἀπὸ τὴν παρουσία πολλῶν, ποὺ πήγαιναν νὰ τὸν συναντήσουν, ἔφυγε ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθε σὲ τόπο ἔρημο, ὁ ὁποῖος βρισκόταν σὲ ὄρος ὑψηλὸ κοντὰ στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Καὶ ἐκεῖ ὅμως προσέρχονταν πολλοὶ γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία του, νὰ διδαχθοῦν καὶ νὰ θεραπευθοῦν. Ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου ἔφθασε μέχρι τοὺς βασιλεῖς, τόσο ὥστε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ οἱ υἱοί του, Κωνστάντιος καὶ Κώνστας, ἔγραφαν σ’ αὐτόν ἐπιστολές καί ζητοῦσαν τίς πνευματικές νουθεσίες του.
Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀσκητικοῦ του βίου ποτὲ δὲν ἄλλαξε ἔνδυμα καὶ ποτὲ δὲν ἔνιψε τὸ σῶμα ἢ τὰ πόδια του μὲ νερό. Ὁ Ὅσιος, ἂν καὶ ἀγράμματος στὴν ἀνθρώπινη σοφία, ἦταν σοφὸς κατὰ Θεόν. Εἶχε λόγο θεόπνευστο καί δίδασκε τοὺς μαθητές του νὰ μὴν θεωροῦν τίποτε ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μὴν νομίζουν ὅτι, ἐπειδὴ ἀπέχουν ἀπὸ τὰ κοσμικὰ ἀγαθά, στεροῦνται κάτι ἀξιόλογο. Τὸ νὰ ἀφήνει κανεὶς τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ εἶναι σὰν νὰ καταφρονεῖ μία δραχμὴ ἀπὸ χαλκό, γιὰ νὰ κερδίσει ἑκατὸ χρυσές. Δὲν πρέπει, ἔλεγε, νὰ λησμονᾶμε ὅτι ὁ ἀνθρώπινος βίος εἶναι πρόσκαιρος συγκρινόμενος πρὸς τὸν μέλλοντα αἰῶνα. Γι' αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ κοπιάζουμε γιὰ τὴν ἀπόκτηση προσκαίρων ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα δὲν μᾶς ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀπόκτηση αἰώνιων ἀγαθῶν, δηλαδὴ τῆς φρονήσεως, τῆς δικαιοσύνης, τῆς σωφροσύνης, τῆς ἀνδρείας, τῆς συνέσεως, τῆς ἀγάπης. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ἀφοῦ ἔζησε ἑκατὸν πέντε ἔτη, ἐκοιμήθη ὁσίως τὸ 356 μ. Χ.
Ἀκολουθεῖ φωτογραφικό λεύκωμα.
